Kliknij na obrazek aby go powiększyć

TREŚĆ

   Mały chłopiec pragnie poznać tajemnicę wszechświata. Babcia z którą jest szczególnie związany, przybliża mu istotę Boga, Jezusa Chrystusa, czytając biblię i snując ciekawe opowieści.
   Jednak wydarzenie, które miało miejsce w tym czasie, dogłębnie przekonało chłopca o istnieniu Boga.
   Dziecko   postanowiło   bardziej   zbliżyć   się   do   Niego   poprzez   katechezę   i   wcześniejsze  przystąpienie  do  komunii  świętej. A stowarzyszenie które wspólnie z przyjaciółmi założyło, swoje działanie skierowało na ...

Czego dziecko nauczy się o świecie?

-   W życiu nie należy myśleć tylko o sobie.
-   Dobro, które w nas tkwi, powinniśmy ofiarować innym w darze, a wtedy będziemy godnymi naśladowcami Chrystusa.
-   Zakładając stowarzyszenie musimy jasno określić cel jego działania.

Z tej książki dowie się również, że:
 
-   Jezus jest obecny w każdym z nas,
-   niesieni pomocy innym, daje nam szczęście,
-   człowiek nie powinien być obojętny na krzywdę,
-   jak to jest możliwe, że Jezus Chrystus umarł, a jednak żyje.

Urywek książki:

   KRZYŚ nie mógł dziś zasnąć i przewracał się z boku na bok w swoim łóżku. Patrzył przez okno balkonu na czarne, pełne gwiazd, niebo. Próbował je policzyć, ale nie potrafił. Jak wielkie jest niebo? Ile jest gwiazd? Czy każda z nich jest tak duża jak ziemia? A może są jeszcze większe? A skąd się to wszystko wzięło?
A gdzie niebo się kończy? Był już bardzo zmęczony. Pomyślał, że jutro o to wszystko zapyta babcię.
Babcia KRZYSIA to bardzo mądra i pełna dobroci kobieta. Mieszka w OLSZTYNIE, w małym, białym domku z różami w oknie. KRZYŚ bardzo lubi do niej przychodzić, bo cierpliwie odpowiada na jego pytania i potrafi przyrządzać różne pyszności. Rozmawia nawet ze zwierzątkami, które łaszą się do niej, jakby wyczuwały jej dobroć na odległość.

Do babci KRZYŚ mógł iść dopiero po południu. Czekanie nie było łatwe, ale z tym większą ochotą do niej pobiegł. Babcia siedziała jak zwykle na ławce i bawiła się ze zwierzątkami. KRZYŚ przytulił się do babci i przykrył ją wełnianą chustą.
- Babciu, skąd się wzięło niebo? - zapytał. Wiedział, że u babci znajdzie odpowiedź.
- Pan Bóg je stworzył - odpowiedziała pewnie.
- Pan Bóg? - zdziwił się KRZYŚ. - Te wszystkie gwiazdy? On sam?
- A ty ile ziarenek piasku uniesiesz w dłoni? - zapytała.
- Dużo, bardzo dużo! Ale ziarenka piasku są małe! - odpowiedział.
- Nie, KRZYSIU, to ty jesteś duży w porównaniu z nimi - przerwała mu babcia.
- Te gwiazdy są dla Pana Boga jak ziarenka piasku dla ciebie - bardzo małe.
- Jak ziarenka piasku? - zastanowił się KRZYŚ marszcząc przy tym swój mały nos. - Ale to by znaczyło, że On jest bardzo wielki! - krzyknął chłopiec.
- Bo jest - odpowiedziała babcia i przytuliła wnuczka. - Jest bardzo wielki.
Siedzieli tak we dwójkę zamyśleni. Babcine włosy tańczyły na wietrze jak morskie fale, a KRZYŚ nie mógł wyjść z zachwytu jak pięknie Pan Bóg urządził świat i jaka musi być Jego wielkość, że wszystkiego dokonał sam. ...
 

KRZYŚ - tu wstawimy imię Twojego dziecka (GŁÓWNY BOHATER)
ANIA - tu wstawimy imię osoby towarzyszącej (np. brata, siostry, kolegi itp.)
OLSZTYN - tu wstawimy nazwę Twojej miejscowości

(Imię głównego bohatera oraz osoby towarzyszącej może być zarówno dziewczynki jak i chłopca – treść tekstu będzie dopasowana do płci dziecka i będzie zgodna z zasadami polskiej poprawnej pisowni.)